Γιάννης Γουλές

Ο δρόμος μου

Κατάγεται από τον Αστακό Αιτ/νίας. Είναι υποψήφιος διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Συγγραφέας και ηθοποιός της θεατρικής ομάδας «Ας γελάσουμε».

 Αναλυτικά:

Γενάρης 1983 Καθώς βγαίνει από την κοιλιά της κυρα Ρήνης, ένας πίδακας ούρων καταβρέχει το γιατρό μαζί με το φακελάκι που είχε στην τσέπη του.

   

Ιούνιος 1995 Μετά από βαθμολογία 8/20 στη Χημεία, ανακοινώνει πως θέλει να γίνει Χημικός. Ο πατέρας του χάνει και τα λίγα μαλλιά που του ’χουν απομείνει.

Σεμπτέβριος 2004 Συμμετέχει στη θεατρική ομάδα του Παν. Αθηνών «Άφαντοι»

Μάιος 2005 «Ποιά Ελένη;» των Μ. Ρέππα-Θ. Παπαθανασίου σε σκηνοθ. Δ. Μαραγκουδάκη.  

Μάιος 2006 «Ο θείος Πάπαρος» του Augusto Boal σκηνοθ. Μ. Αμαραντίδη. Παράλληλα παρουσιάζει το πρώτο του κείμενο «Βασίλης ο λεβέντης» σε εσωτερική παράσταση.

Αύγουστος 2006  Δεν αντέχει με όσα συμβαίνουν γύρω του

Γράφει και ανεβάζει στο νομό Αιτ/νίας  - με  μέλη της θεατρικής ομάδας του Παν/μίου - το έργο «Έλληνας είμαι και…φαίνομαι» σε σκηνοθεσία Δ. Μαραγκουδάκη. Την καλλιτεχνική πρωτοβουλία υποστηρίζει η «Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς».

Οκτώβρης 2006  Ψηφίζει γέλιο

Στο ΚΤΕΛ για την πατρίδα του, ολοκληρώνει τον εικοσάλεπτο σατιρικό μονόλογο «Άστακιώτης είμαι και…φαίνομαι», τον οποίο παρουσιάζει μια μέρα πριν τις δημοτικες εκλογές σε cafe-bar του Αστακού. 

Απρίλιος 2007  Αποκέντρωση» στο γέλιο

Και πάλι στον Αστακό Αιτ/νίας, νέα σάτιρα-stand up comedy «Σοσιαλιστές με…τζάγκουαρ». Η σκηνοθεσία είναι της Δ. Μαραγκουδάκη.

 

Ιούνιος 2007 Συμμετέχει στην 8^η Θερινή Ακαδημία του Εθνικού Θεάτρου - στη Λευκάδα - μαζί με  νέους καλλιτέχνες.

Ιούλιος 2007 «Έλληνας είμαι και…φαίνομαι (Remix)»

Το επιθεωρισιακό καράβι «Ελληνας είμαι και φαίνομαι» - με νεο στόλο & ανακαινισμένο - σαλπάρει στα ανοιχτα θέατρα του νομού Αιτ/νίας.

Νοέμβριος 2007-2008 Υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία.

Αύγουστος 2009 Παρουσιάζει το σατιρικό μονόλογο «Ελλάς Ελλήνων..Δανειζομένων».

Ιούλιος 2010 Γράφει τη σάτιρα «Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, έχω...μέσον» για το φεστιβάλ νέων θεατρικών ομάδων του θεάτρου Επικολωνώ. Η σκηνοθεσία είναι της Δ. Μαραγκουδάκη και η μουσική του Γ. Ζουγανέλη.

Νοέμβρης 2010 Παρουσιάζει την εκλογική σάτιρα «Ο αναποφάσιστος» μια μέρα πριν τις  δημοτικές εκλογές στον Αστακό Αιτ/νίας.  

 

Δεκέμβρης 2010 Stand up comedy «Ο Τηλέλληνας» στο Σχηματάρι Βοιωτίας. Τον εμψυχώνει ο κωμικός Λευτέρης Ελευθερίου, μέλος των Abovo.

                                                                                           

Σεμπτέβριος 2011 Ωρα για γνώση. Ξεκινά σεμινάριο «Υποκριτικής-Αυτοσχεδιασμού» με τη σκηνοθέτη-καλλιτεχνική διευθύντρια του θεάτρου Επικολωνώ, Ελένη Σκώτη.

Ιούνιος 2011 Σάτιρα σε επιστημονικό συνέδριο;

Τον καλούν από το τμήμα Χημείας του Παν. Αθηνών. Με τον υπ. διδάκτωρ Χημείας & μίμο Θοδωρή Βασιλακόπουλο γράφουν την πολιτική-επιστημονική σάτιρα «Χημεία & τέρατα», η οποία παρουσιάζεται σε συνέδριο για τον εορτασμό του «Διεθνούς Έτους Χημείας (2011)». Ο τίτλος προήλθε από τον ομώνυμο δίσκο του Τζίμη Πανούση.

2012 Γράφει στίχους για τον ερχόμενο δίσκο του Γιάννη Ζουγανέλη. Το πρώτο του βιβλίο - σε συνεργασία με τον εικαστικό Χαράλαμπο Κανδηλιώτη - βρίσκεται υπο κατασκευή.

Οι σκέψεις του Γιάννη:  http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=75458

Ψήφο εμπιστοσύνης στα παιδιά

 

Μαθητές από όλη την Ελλάδα, βραβεύτηκαν από το διαγωνισμό της εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" για τις σχολικές τους εφημερίδες . 

Τα εργαλεία τους; Λόγος, πένα, αθωότητα, αφέλεια.

Σκοπός τους; Αναζητούν την αλήθεια, τη δική τους αλήθεια. 

Γραμμές έχουν τα τετράδια, θέλουμε κι άλλες;

Ας τα ακούσουμε.

Γιάννης Γουλές

 

Άναρχες σκέψεις σε δοκιμιακή μορφή με τίτλο: "Φάρσα;"

Επηρεασμένος από το έργο που είδα χτες, αναρωτιέμαι: Είναι η ζωή (και) μια φάρσα; Υπάρχει σενάριο; Αν υπάρχει, ποιός το γράφει; Τουλάχιστον γελάει κανείς με το θέαμα; Να δώσουμε - έστω - λίγη χαρά.

Ως ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουμε ή είμαστε μαριονέτες; Και τα δυο μαζί; Χμ. Υπάρχει αναλογία αυτοσχεδιασμού-μαριονέτας; Διαφέρει ανα άτομο; Ο χαρακτήρας, οι συνθήκες συντελούν; Πώς;

Είμαστε απελευθερωμένοι; Κι αν δεν είμαστε, ποιός ’μας κρατάει; Η κοινωνία; Μα αυτή δεν είμαστε εμείς;

Συντηρητική κοινωνία, είπες;

Γίνεται να οργανώνεις με τη γυναίκα σου αλλαγές ερωτικών συντρόφων...και να είσαι συντηρητικός; Και τι θα πεί συντηρητικός; Το ψυγείο μου συντηρεί ένα γιαουρτάκι, μια ζαρωμένη μελιτζάνα κι ένα μπριάμ. Εσύ τι;

Κοινωνική ευγένεια;

Κοινωνική ευγένεια...να λες στον καραφλό, «ωραία χωρίστρα»; Να λές καλημέρα και από μέσα σου «ο μαλάκας πρωί-πρωί»; Είναι ευγένεια να ρυθμίζεις τα ντεσιμπέλ του σεβασμού σου, ανάλογα με το συμφέρον; Πόσο ανάγκη έχεις τον άλλο; Ή τι τίτλους έχει; Τι επάγγελμα; Φοράει στολή ή όχι;

Πουχου, η Ντόρα γιατί χαμογελάει σαν το Τζόκερ; Ποιός είναι, ο δικός της Μπάτμαν; Ποιός ο Ρόμπιν; Ποιός ο στόχος της; Είμαστε σίγουροι ότι είναι αυτός; Τότε, γιατί την επιλέγουμε; Και άσε τη Ντόρα, κόρη βρυκόλακα βραδιάτικο... Με ’μας τι γίνεται;

Έχει η ζωη μας στόχο οεο;

Κι πες, εσένα έχει - στόχο - και θεσπέσιο. Νόημα έχει ο στόχος; Βάθος; Πώς τον επέλεξες; Το έψαξες; Έσκαψες; Βασανίστηκες ή τον βρήκες αναίμακτα; Συγκρούστηκες ακόμα και με τον ίδιο σου τον εαυτό; Ξέρεις, το ένα χέρι βαράει, μπουνιές, κλωτσιές και το άλλο αμύνεται. «Βασανιστείτε κορίτσια» που λέει και ο ΛεΠα.

Αξίζει τελικά να το ψάξουμε; Ή από το «ψάξιμο», κινδυνεύουμε να το «χάσουμε»; Αυτό το λίγο που έμεινε... Σαν κάποιους ποιητές που το δράμα που γράφουν, το ζούν οι εκδότες τους...και οι στίχοι τους καταλήγουν σε παρωδία.

«Μέσα στη βροχή βρεμμένος.

Το φιλί σου αδιαβροχο,
Έλα. Όχι, μη...είμαι συναχωμένος»

Στόχος η Πάτρα। Όχι...Σάτρα Πάτρα। Ας σοβαρευτούμε. Τελικά παίζει ρόλο ο στόχος στη ζωή μας;

Κάποιοι δεν ξέρουμε το στόχο, τι θέλουμε.

Άλλες, φορές ο στόχος γίνεται αυτοσκοπός ή...αυτοστόχος. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Μήπως...ο μανιακός με το στόχο, χάνει το στόχο της ζωής; Επιπτώσεις υπάρχουν; Γιατί αγχωνόμαστε, γιατί δεν κοιμόμαστε - εύκολα - το βράδυ; Τέτοια ώρα - πέρσι - ροχάλιζες! Ποιός μηχανισμός δεν αφήνει τα κρεατάκια να δουλέψουν;

Παρεμπιπτόντως, ενδιαφέρον μηχανισμό έχουν τα αυτοάνοσα νοσήματα. Εκεί, το αντίσωμα αναγνωρίζει την πρωτεϊνη - του εαυτού - ως ξένη. Αναγνωρίζει δηλαδή τον καλεσμένο στη δεξίωση, ως «τζαμπατζή» και γίνεται χαμός. «Για να φας ήρθες; Άσε κάτω το κοκορέτσ’...». Σκέψου - ο εν λόγω - καλεσμένος να είναι ο Διευθυντής σου. Θα πείς Διευθυντής είναι, καλό θα ’κανε ένα χεράκι ξύλο. Από την άλλη, να χάσεις τη δουλειά σου; Ή πιο συγκεκριμένα το μισθό σου;

Απορία. Όλοι δουλεύουν, εργάζεται κανείς;

Πάντως. Όλοι συνειδητά, ασυνείδητα, υποσυνείδητα βάζουμε στόχους. Στόχος να ανέβεις στην κορυφή. «Θέλω να γίνω η καλύτερη». Είναι στόχος να γίνεις η καλύτερη ή να κάνεις ό,τι καλύτερο; Και για ποιόν είσαι η καλύτερη; Για την κοινωνία; Για ’σένα; Για το σύνολο;

Γενικότερα, είναι στόχος να ανέβεις, η κορυφή; Αξίζει να ανέβεις, για να ανέβεις; Κι αν έχεις υψοφοβία; Τι σε κινητοποιεί να ανέβεις; Ποιό το κίνητρο, ποιό το καύσιμο; Η δημιουργικότητα, η ματαιοδοξία, ο έρωτισμός που από τη γυναίκα σου, μεταφέρθηκε στη δουλειά; Εγωίσμός, παράνοια συνοδεύουν ως «ορεκτικά»; Μήπως - όλοι - έχουμε ενα Πρέκα μέσα μας τελικά;

Ο σερ Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε «Φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας».

Με τις φιλοσοφίες ξέχασα το θερμοσίφωνο αναμμένο πάλι, από χθες. Κι ο βραστήρας βγάζει ατμούς, πότε τον άνοιξα; Σάββατο σήμερα, κρύο δεν κάνει; Αγόρασα i-phone με δόσεις. Βράδιασε. 800 φίλοι στο φέϊσμπουκ και δεν έχω με ποιόν να βγω. Λέω να κάνω ενα τσάγάκι με γεύση βανίλια, θες; Άτιμο πράμα ο άνθρωπος. «Μέλι πάντως...υπάρχει».